اصلا تا تزکیه نباشد تعلیم نیست!

ارسال شده توسط محمدمهدی همتی در ۱۷ام اسفند ۱۳۹۰

تزکیه غیر از تدریس اخلاق است. یک وقت کسی درس فقه می‎گوید، یک وقت درس اخلاق می‎گوید، این تعلیم فقه و اخلاق است نه تزکیه. یک وقت عملا این‎ها را وادار می‎کند به وارستگی. فرمود از این‎ها زکات بگیر این‎ها را پاک کن. از این‎ها صدقات واجبه را دریافت کن این‎ها را تطهیر کن.

ادامه مطلب …

توحید حق، سر آغاز حکمت است.

ارسال شده توسط محمدمهدی همتی در ۱۰ام اسفند ۱۳۹۰

فرمود به شما حکمت می‎دهیم. این حکمت چیست؟ خدای سبحان وقتی دنیا را معرفی می‎کند، به همه مزایایی که در دنیا هست می‎فرماید «مَتَاعُ الدَّنْیَا قَلِیلٌ»(النساء ۷۷)، اندک است. بعد وقتی سخن از حکمت به میان می‎آید می‎فرماید به اینکه «یُؤتِی الْحِکْمَهَ مَن یَشَاءُ وَمَن یُؤْتَ الْحِکْمَهَ فَقَدْ أُوتِیَ خَیْرًا کَثِیرًا وَمَا یَذَّکَّرُ إِلاَّ أُوْلُواْ الأَلْبَابِ»(البقره ۲۶۹) که همه این‎ها با فعل مجهول ذکر می‎شود، یعنی این چنین نیست که کسی درس بخواند حکیم بشود. حکمت را باید خدا بدهد.

ادامه مطلب …

تزکیه، مقدمه معرفت الهی

ارسال شده توسط محمدمهدی همتی در ۷ام بهمن ۱۳۹۰

پس هر تزکیه‎‏‏ای مقدم بر تعلیم است. اما خیلی از چیزهاست که به وسیله تزکیه نصیب انسان می‎‏‏شود، آن دیگر علمی نیست که در کتاب‎‏‏ها و با گفتن‎‏‏ها و با شنیدن‎‏‏ها نصیب انسان بشود. اگر فرمود «إِنْ تَتَّقُوا الله یَجْعَلْ لَکُمْ فُرْقاناً»(الأنفال ۲۹) یعنی اگر شما وارسته باشید یک سلسله علومی که فارق بین حق و باطل است به شما مرحمت می‎‏‏کنیم، روی این جهت است. آن علم محصول تزکیه است، این تزکیه حاصل شجره علم است، آن علم خیلی بهتر از این است، چون اساس، علم است.

ادامه مطلب …

تعلیم کتاب و حکمت، مقدمه تزکیه

ارسال شده توسط محمدمهدی همتی در ۲۹ام دی ۱۳۹۰

انسان تا نداند که وارستگی نیست! خیلی از اموری که انسان نمی‎‏‏داند که از کجا وسوسه می‎‏‏شود و از کجا دارد تیر می‎‏‏خورد تا خودش را تهذیب کند. تا انسان حلال و حرام خدا را نداند، تا واجب و مستحب و مکروه را نداند، تا روح را نشناسد، قوای روح را نشناسد، سود و زیان روح را نشناسد، شهوت و غضب روح را نشناسد، چگونه می‎‏‏تواند خودش را تهذیب کند؟

ادامه مطلب …

از تعلیم حکمت تا تزکیه

ارسال شده توسط محمدمهدی همتی در ۲۶ام مهر ۱۳۹۰

قرائت زمینه برای تلاوت است، تلاوت مقدمه برای تعلیم حکمت است، تعلیم حکمت مقدمه برای تزکیه است. او هدف است. لذا در همه موارد ملاحظه می‎فرماید، در هیچ‎جا نفرمود قد افلح من قرأها، قد افلح من تلاها، قد افلح من عَلِمها او عَلِّمَها، فرمود «قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَکَّاها» آنکه به هدف رسید به فلاح رسید.

ادامه مطلب …


یادداشت‏‌های یک طلبه دارای حق کپی رایت می باشد .